Premium Finlandiya Lapland Turu

Güne bol kahvaltıyla başlıyor, günün aydınlık saatlerini iyi değerlendirmek üzere erkenden yola koyuluyoruz. İlk durağımız Arktikum. Kemijoki nehrinin kıyısına yaslanmış bu yapının en çarpıcı yanı, kuzeye doğru uzanan uzun cam koridoru: içeride yürürken başımızın üzerinde Lapland gökyüzü var. Salonlarda Sámi halkının yüzyıllara yayılan yaşam biçimini, ren geyiği sürüleriyle göç edilen mevsimleri, kutup gecesinin bilimini ve kuzey ışıklarının fiziğini adım adım keşfediyoruz. Buradan çıktığımızda gökyüzünde gördüğümüz her şeyin anlamı değişmiş oluyor.

Ardından Rovaniemi sokaklarına karışıyoruz. Şehir İkinci Dünya Savaşı'nda neredeyse tamamen yıkıldıktan sonra Alvar Aalto'nun çizgileriyle yeniden kurulmuş; caddelerin ren geyiği boynuzunu andıran yerleşim düzeni de onun imzasını taşıyor. Lordi Meydanı'nda kısa bir mola veriyor, donmuş Kemijoki nehrinin üzerine uzanan Jätkänkynttilä köprüsünün ucundaki alevi izliyoruz.

Öğleden sonra şehirden çıkıp bir ren geyiği çiftliğine varıyoruz. Kızaklarımıza yerleşiyoruz ve çıngırakların sesiyle birlikte orman bizi içine alıyor. Ren geyiği acele etmiyor; onun temposu bu toprağın temposu. Karlı çamların arasında ilerlerken duyduğumuz tek şey kızak demirinin kar üzerindeki hışırtısı oluyor. Turumuzun sonunda çiftliğin ateşinin başında ısınıyor, sıcak içeceklerimizi yudumlarken ren geyiği çobanlığının bu topraklarda ne anlama geldiğini dinliyoruz.

Akşam, Rovaniemi'nin dışındaki Lehtojärvi'ye, her kış yeniden inşa edilen Arctic SnowHotel'e geçiyoruz. Kapıdan içeri girdiğimiz anda sıcaklık eksi beşe sabitleniyor; koridorlar, odalar, oymalı buz heykeller, hepsi kardan ve buzdan. Ice Bar'da içeceğimiz, buzdan yontulmuş bardaklarda geliyor. Akşam yemeğimizi Ice Restaurant'ta, kürklerle kaplı buz banklara oturarak yiyoruz; tabaklar sıcak, sofra buzdan, tatlımız ise saydam bir buz levhanın üzerinde önümüze konuyor.

Şehre dönerken yolun kenarında bir kez daha duruyor, gökyüzünü kolluyoruz.

Bugün turumuzun en iddialı gününe uyanıyoruz. Sabahın çok erken saatinde, hava daha kararmışken yola çıkıyoruz. Rotamız batıya, Tornio üzerinden İsveç Lapland'ine. Tornionjoki nehrinin donmuş yatağını geçerken iki ülkenin sınırından habersiz ilerliyoruz; burada sınır bir çizgiden ibaret, manzara aynı beyaz sonsuzluk.

Botnia Körfezi'nin kıyısında bizi bekleyen şey, karşısında insanın kendini küçük hissettiği bir çelik gövde: Polar Explorer. Yıllarca kuzey denizlerinde yol açmış gerçek bir buzkıran. Güverteye çıkıyor, kaptan köşkünü geziyor, makine dairesinin uğultusunu duyuyoruz. Sonra gemi harekete geçiyor ve altımızdaki dünya çatlamaya başlıyor. Metrelerce kalınlıktaki deniz buzu geminin gövdesi altında kırılırken duyduğumuz o derin, kemikte hissedilen ses, bu yolculuğun en unutulmaz anı oluyor.

Gemi durduğunda merdivenlerden inip donmuş denizin üzerinde yürüyoruz, altımızda kilometrelerce buz, üstümüzde uçsuz bir gökyüzü. Ardından günün en cesur bölümü geliyor: özel kurtarma giysilerimizi kuşanıp buzların arasındaki suya bırakıyoruz kendimizi. Giysi bizi hem sıcak hem yüzer tutuyor; sırtüstü uzanıp kutup gökyüzüne bakarak buzlu denizde süzülüyoruz. Bu duyguyu tarif etmek güç, yaşamak gerekiyor.

Gemiye döndüğümüzde sıcak öğle sofrası bizi bekliyor. Salonun camlarından geminin açtığı yolu izleyerek, üşümüş parmaklarımızı çorbanın buharında ısıtarak yiyoruz yemeğimizi.

Akşama doğru Rovaniemi'ye dönüyor, şehrin kıyısındaki Apukka'ya geçiyoruz. Akşam yemeğimizi Restaurant Kota'da, geleneksel Lapland çadırının içinde, ortadaki açık ateşin çevresinde yiyoruz. Duman, çam ve ateşte pişen etin kokusu birbirine karışıyor; kütüklerin çıtırtısı arasında günün yorgunluğunu tatlı tatlı üzerimizden atıyoruz.

Kahvaltının ardından kuzeye, Vaattunki ormanlarındaki husky çiftliğine gidiyoruz. Aracımız çiftliğe yaklaşırken ortalığı saran uğultuyu duyuyoruz: yüzlerce husky koşmak için sabırsızlanıyor. Kızaklarımızın başına geçiyor, frenin nasıl kullanıldığını öğreniyor ve sonra o fren kalkıyor. İlk saniyede havlamalar kesiliyor; geriye yalnızca patilerin kar üzerindeki ritmi ve yüzümüze çarpan soğuk kalıyor. Beş kilometre boyunca donmuş bir nehrin yatağını, karla yüklü çam ormanlarını geçiyor, dönüşümlü olarak hem sürücü hem yolcu oluyoruz. Turumuzun sonunda kulübenin ateşi başında sıcak içeceğimizi yudumlarken köpeklerimizin yanına çöküp onları hak ettikleri gibi sevmeyi de ihmal etmiyoruz.

Öğleden sonra bugün geceleyeceğimiz yere, ormanın içindeki Aito Igloo & Spa Resort'a geçiyoruz. Odalarımıza yerleşiyor, ardından tesisin spa bölümüne iniyoruz. Fin saunasının kuru sıcağında terleyip dışarıdaki kara çıkmak, bu toprakların yüzyıllardır süren en sevdiği ritüeli; denemek isteyen misafirlerimiz için sırf bu an bile turun tacı olabiliyor.

Akşam yemeğimizi tesisin orman sofrasında, Wildwoods ya da Aurora Grill'de yiyoruz. Menüde Finlandiya'nın ormanından ve göllerinden gelen ne varsa yer alıyor; ateşin üzerinde pişen etler, yaban mantarı, orman meyveleri.

Karanlık iyice yerleştiğinde günün finaline hazırlanıyoruz: elektrikli motorlu kızaklarla kuzey ışıkları safarisi. Bu araçlar neredeyse hiç ses çıkarmıyor, egzoz kokusu bırakmıyor; ormanın sessizliğini bozmadan içinden geçiyoruz. Direksiyona geçmek isteyen ve geçerli sürücü belgesi bulunan misafirlerimiz kendi kızaklarını sürüyor, dileyenler ise arkada yolcu olarak yolculuğa katılıyor. Karla kaplı bir açıklıkta motorları susturup ateş yakıyoruz; sosislerimizi közde çevirirken gökyüzünü kolluyoruz. Işıklar geldiğinde ortalık öyle sessiz oluyor ki insan onların akışını duyabileceğini sanıyor.

Gecenin sonunda igloomuza dönüyoruz. Başımızın üzerindeki cam tavan tüm gökyüzünü odamıza taşıyor. Yorganın altına giriyor, gözlerimizi kapatmadan önce bir kez daha yukarı bakıyoruz. Çünkü bu gece aurora bizi uyandırırsa, yataktan çıkmamıza bile gerek kalmayacak.

Son sabahımıza ormanın içinde uyanıyoruz. Camın ardında dallara oturmuş kar, ötede donmuş göl, ortalıkta çıt yok. Acele etmeden kahvaltımızı ediyor, bavullarımızı topluyoruz. Çıkmadan önce dışarı adım atıp bu sessizliği bir kez daha içimize çekiyoruz; İstanbul'a döndüğümüzde en çok özleyeceğimiz şeyin bu olacağını hepimiz biliyoruz.

Havalimanına doğru yol alırken beş günün içine sığdırdıklarımızı sıralıyoruz: kutup çizgisinin üzerinden atılan bir adım, buzun altındaki denizde sırtüstü geçen dakikalar, patilerin karda çıkardığı ses, buzdan bir bardağın avuçtaki soğuğu ve cam tavanın ardında akan yeşil ışık.

Türk Hava Yolları'nın 15:25 kalkışlı TK 1750 nolu uçuşu ile İstanbul'a dönüyoruz, havalimanında bizi bekleyen özel aracımızla kapımıza kadar bırakılıyoruz ve bir başka BUKLATUR gezisinde buluşmak üzere sizlerle vedalaşıyoruz.